Erobird Winkel



sm roman boek
       

FRANS EN RIETJE

    Na het verschijnen van mijn vorige boek, Tanja, werden sommige mensen, zoals ik ook in dat boek al voorspel, bevangen door een vlaag van waanzin. Want dat ik zomaar schreef over de combinatie kind en seks, poe poe, iets vreselijkers schijnt er niet te bestaan. Een mailinglist vaardigde prompt de extra regel uit dat porno onder de 16 niet was toegestaan. (Die mailinglist bestaat inmiddels niet meer.) Sommige mensen meenden zich op agressieve wijze te kunnen opwerpen als gedachtenpolitie. Van die agressie heb ik geen last gehad, want het ging allemaal in woorden en niet in daden, maar mijn spotlust werd opgewekt en dat leverde de volgende persiflage op het sprookje van Hans en Grietje op. Eventuele gelijkenis met bestaande personen kan op opzet berusten.

Henk Voogel

 

    Er waren eens een broer en een zus, Frans en Rietje. Die woonden aan de rand van een groot bos en op een dag, toevallig de dag voor Rietjes verjaardag, waren ze wat te ver dat bos in gelopen. Toen ze merkten dat ze verdwaald waren, wilde Rietje de ene kant op en Frans de andere kant. Helaas had Frans helemaal geen gevoel voor richting, maar hij was te eigenwijs om dat toe te geven. Rietje, die een lief en gehoorzaam meisje was, wilde haar broer niet alleen laten en zo raakten ze steeds dieper het bos in. Tenslotte waren ze zo moe, dat ze ergens gingen rusten en in slaap vielen.
De volgende dag liepen ze door, tot ze ineens een huisje zagen. Ze klopten aan.
De deur ging open en in de deuropening stond een man. Hij was groot en knap en hij zag er sterk uit. Rietje werd meteen verliefd op hem, maar ze wist niet dat de man een sadist was.
"Wat doen jullie hier?" vroeg de sadist.
"Mijn broer en ik zijn verdwaald", zei Rietje, "en we hebben honger."
"Kom dan maar binnen", zei de sadist.
Maar nauwelijks waren ze binnen, of hij wreef in zijn handen en zei met gemene stem: "Ik ga jullie martelen, hhhh", en tegen Rietje: "en jou ga ik in al je openingen nemen."
    Frans wilde al gaan huilen, maar de sadist zei: "Wacht daar nog even mee, want we moeten de loop van het verhaal hier onderbreken. Ik wil namelijk eerst weten hoe oud jullie zijn."
"Ik ben 16", zei Rietje.
"Dat is mooi", zei de sadist, "maar kun je dat bewijzen?"
"Nee", zei Rietje. "Ik heb niet gisteren bij mezelf gedacht: kom, we gaan vandaag eens verdwalen in het bos en daar heb ik mijn paspoort bij nodig."
"Hm, vervelend", zei de sadist, "want als je nog geen 16 bent, krijg ik last met de Hanselmannen."
"Wat zijn dat?" vroeg Rietje.
"Die zijn van de gedachtenpolitie. Nou ja, eigenlijk zijn ze helemaal geen politie, maar ze vonden die petten zo mooi."
"Dus als ik nog geen 16 ben, worden ze kwaad?" vroeg Rietje.
"Maar ik ben wel 16. Toevallig ben ik net vandaag jarig."
"Gefeliciteerd", zei de sadist. "En je broer?"
"Frans is nog maar 14", zei Rietje.
"Ai", zei de sadist. "Maar wacht, dan eet ik hem gewoon op." Hij was namelijk niet alleen een sadist, maar ook een kannibaal.
"Goed, nu de formaliteiten zijn afgehandeld, kunnen we weer gewoon verder gaan", zei hij. "Nu mogen jullie bang worden en gaan huilen."
    Frans begon te huilen, maar de sadist greep hem beet en stopte hem in een kooi. Terwijl Rietje nog stond te aarzelen wat ze moest doen, had hij haar ook te pakken. Met n van zijn sterke handen hield hij zonder moeite haar beide polsen vast en met de andere voelde hij onder haar jurk en tussen haar benen.
"H", zei hij verbaasd, "je hebt geen broekje aan en je bent vreselijk geil."
"Ja, dat heb ik sinds vannacht 12 uur", zei Rietje, "en toen heb ik mijn broekje maar uitgetrokken."
"Trek je jurk dan ook maar uit", beval de sadist.
Ze gehoorzaamde meteen. "Kijk de andere kant op", beet ze Frans toe. "Hij probeert altijd naar me te gluren", legde ze uit.
    In de hoek stond een andreas-kruis en daar bond de sadist Rietje aan vast, met haar armen en haar benen zo wijd mogelijk. Hij pakte een paar angstaanjagende klemmen en liet die, gemeen lachend, voor haar ogen open- en dichtklappen, om haar goed bang te maken. Daarna zetten hij ze op haar tepels. Hij pakte er nog twee en hing die aan haar kutlippen. Daarmee nog niet tevreden hing hij daar ook nog zware gewichten aan, zodat Rietjes tere lippen ver werden uitgerekt. Hij sloeg haar ook met een zweep over haar tietjes en haar heupen en genoot van de striemen die op haar huid verschenen en van haar pijngeschreeuw.
    Plotseling werd er hevig op de deur gebonsd.
De sadist verbleekte. "Daar zul je de Hanselmannen hebben", bromde hij.
Hij deed open en er traden twee mannen binnen, een lange en een korte. Ze hadden allebei een pet op, maar beide petten waren te groot, zodat ze over hun voorhoofd vielen. De mannen moesten hun hoofd achterover houden om iets te kunnen zien.
Ze keken rond en zagen natuurlijk meteen Rietje, die spiernaakt aan het kruis stond en zich doodschaamde. "Zozo, daar betrappen we je mooi op heterdaad", zei de lange Hanselman.
"Helemaal niet", zei de sadist, "want ze is 16."
"Kun je dat bewijzen?" vroeg de lange.
"Nee", zei de sadist, "maar ze is heus 16. Vraag het haarzelf maar."
De lange wendde zich tot Rietje. "Ben jij 16?"
"Ja," knikte Rietje, "ik ben juist vandaag jarig."
"Dat is dan in orde", zei de lange. "Maar die jongen daar in de kooi, hoe oud is die?"
"14", zei Rietje.
"Haha, dan hebben we je te pakken!", zei de korte tegen de sadist.
"Niks hoor", zei de sadist, "want ik doe geen seks met hem."
"Hij wil hem opeten", riep Rietje snel.
"Is dat waar?" vroeg de lange.
"Ja", gaf de sadist toe.
"Dat is dan ook in orde", zei de lange, "zolang je maar van zijn piemel afblijft voordat die gebraden is, want anders krijgt die jongen een trauma."
"Dat zal ik doen", beloofde de sadist. "Ik val toch al niet op jongens."
"Maar helpt u mijn broer dan niet?" gilde Rietje.
"Waarom zouden we?" vroeg de lange.
"Nou, u bent toch van de politie?"
"Nee nee, meisje, alleen maar van de gedachtenpolitie. Ik geef toe: het is heel erg wat deze sadist met je broer van plan is, maar we kunnen ons niet met alles tegelijk bezighouden. Dat de slechterikken in sprookjes kinderen willen opeten, is niets bijzonders, denk maar aan de reus in Klein Duimpje of aan de heks in Hans en Grietje."
"Maar dan worden ze altijd op tijd gered", wierp Rietje tegen.
"Punt voor jou," gaf de lange toe, "maar wij hebben onze prioriteiten. Wij concentreren ons op het allerergste wat er bestaat." Hij rolde angstaanjagend met zijn ogen. "Iets wat zo vreselijk is, dat je er zelfs niet over mag dnken. Wij jagen fanatiek op zelfs maar de geringste hint in die richting: seks met kinderen onder de 16."
"Wat is daar zo vreselijk aan?" vroeg Rietje.
"Wat daar zo vreselijk aan is? Wat daar zo vreselijk aan is?" De ogen van de lange puilden zowat uit zijn hoofd van verbazing over zo'n onbenullige vraag. "Dat zal ik je vertellen. Dat is ..." Hij liet zijn stem dalen tot een sinister gefluister. " ... misbruik!" "Ja, misbruik", fluisterde ook de korte, "hhuhuhuhu."
"Misbruik?" vroeg Rietje hardop.
Hoewel het buiten stralend weer was, doorkliefde ineens een bliksemstraal de lucht, gevolgd door een zware donderslag.
"Spreek dat woord nooit hardop uit", waarschuwde de lange.
"Welk woord? Misbruik?" vroeg Rietje.
Meteen bliksemde en donderde het weer.
"Je ziet het", zei de lange. "Zelfs de elementen zijn vertoornd als ze het horen."
"Maar wat is nu erger?" riep Rietje. "Hij wil mijn broer slachten en opeten!"
"Daar zijn we niet vr...", begon de lange.
"... Maar daar zjn we niet voor", vatte de korte de zaak nog eens kernachtig samen.
"Dus", zei de lange, "zolang hij niet aan dat ene, dat vrselijke, denkt, doen wij niet moeilijk."
En met die woorden vertrokken de twee Hanselmannen.
    "Pff, dat is weer goed afgelopen", zei de sadist. "Waarom heb je eigenlijk niet geroepen dat je nog geen 16 was? Dan hadden ze je bevrijd."
"Omdat ik het wel fijn vind wat u met me doet", zei Rietje blozend. "Het doet erg zeer, maar ik krijg er zo'n lekker gevoel van tussen mijn benen en mijn clitje zwelt helemaal op."
"Ah, je vindt het fijn. Dat dacht ik al." En hij wreef nog eens tussen haar benen. "Ja, heel erg nat."
"Kunt u daar niet mee doorgaan", pleitte Rietje.
"Dat zou je wel willen, h? Nee, ik ga nu eerst je broer braden."
"Nee, niet doen", smeekte Rietje.
"Stil," beval de sadist, "anders stop ik een prop in je mond."
    Frans werd in stukken gehakt, goed gekruid en in heet vet gebraden. Gelukkig hoefde Rietje dit niet te zien, want het gebeurde in de keuken. Al gauw verspreidde zich een heerlijke geur door het huis. Terwijl het vlees stond te sudderen, martelde de sadist Rietje nog wat door hard in haar tepels te knijpen en de gewichten aan haar kutlippen te laten schommelen.
    Vervolgens dekte hij de tafel, waarna hij het vlees opdiende met een takje peterselie. Pas daarna maakte hij Rietje los. "Eet je ook een hapje mee?"
Rietje had al meer dan een dag niets gegeten en had dus flinke honger. Daarom knikte ze. "Hij was toch maar een vervelend, eigenwijs opdondertje", zei ze, om haar geweten te sussen.
Ze mocht, nog steeds naakt, aan tafel gaan zitten en de sadist legde een stukje vlees op haar bord.
    Op dat moment werd er weer op deur gebonsd. De sadist deed open en daar stonden de Hanselmannen weer voor zijn neus.
"We hebben de sporen gevonden", zei de lange dreigend.
"Ja en die sporen waren een dag oud", zei de korte.
"Nou n ...?" vroeg de sadist.
De Hanselmannen duwden hem opzij en liepen naar binnen, waar Rietje juist een bot zat af te kluiven.
"Jij zei toch dat je vandaag jarig was?"
"Ja, dat klopt", zei Rietje.
"Dan begrijp je het zeker wel, h?" zei de lange tegen de sadist.
"Nee, ik begrijp er helemaal niets van", zei die.
"Zeur toch niet", zei de korte. "Als ze vandaag jarig is, was ze gisteren dus nog onder de leeftijd." Triomfantelijk: "We hebben je, mannetje."
"Hoho, niet zo vlug. Gisteren was ze nog niet hier."
"Ja, dat zeg jij, maar kun je dat bewijzen? We hebben namelijk, op een plek waar het mos was omgewoeld, een onderbroekje gevonden. Dat zou het meisje vast niet zomaar achterlaten. Dus denken we dat jij haar dat hebt uitgetrokken en haar daar hebt misbruikt."
Onmiddellijk volgden een bliksemstraal en een donderslag.
"Sorry", mompelde de lange, zijn ogen ten hemel heffend. Althans, dat was de bedoeling, maar in plaats van de hemel zag hij slechts de klep van zijn pet. "Misbruikt", fluisterde hij.
"Onzin", zei de sadist. "Vraag het haarzelf maar."
"Is het waar wat we zeiden", vroeg de lange aan Rietje.
"Nee mijnheer", zei Rietje beleefd, "we zijn hier echt pas vandaag gekomen."
"En je hebt deze sadist niet gisteren al in het bos ontmoet?"
"Nee mijnheer."
"Waarom was het mos dan zo omgewoeld?"
"Daar hebben mijn broer en ik geslapen, mijnheer."
"En dat broekje dan?"
"Dat heb ik zelf uitgetrokken, mijnheer. Ik werd namelijk vannacht om 12 uur plotseling vreselijk geil en mijn broekje was helemaal nat."
"Vannacht om 12 uur precies?" vroeg de lange wantrouwend.
"Ja mijnheer."
"Geen minuut eerder?"
"Nee mijnheer."
"Hm, dat klopt dan wel met je eerdere getuigenis dat je vandaag 16 bent geworden."
    De lange Hanselman kneep zijn lippen op elkaar. "Kom, we gaan weer", siste hij tegen de korte. "Het verhaal stinkt, maar zolang het meisje niet tegen hem getuigt, kunnen we niets bewijzen."
    Maar vijf minuten later bonsden ze alweer op de deur en deze keer wendde de lange zich meteen tot Rietje. "Je zei dat je daar op het mos had geslapen?"
"Ja."
"Met je broer?"
"Ja."
"Incest", bromde de korte.
"Heb je tegen je broer aangelegen?" vroeg de lange.
"Ja, want het was koud en we wilden elkaar warmen."
"Zozo, en toen heeft je broer zeker je broekje uitgetrokken en je misb ... uh ... genomen, de smeerlap."
"Het monster", vulde de korte aan.
"Oh, niks van waar", zei Rietje verontwaardigd.
"Heeft hij niet zijn plassertje in jouw voorbibs gestopt?"
"In mijn wt? Nee, dat heeft hij niet."
De korte onderbrak hem. "Waarom wil je dit eigenlijk weten?" vroeg hij zacht. "Ze is toch al 16?"
"Ja, maar vannacht voor 12 uur was ze nog geen 16."
"Dan ng. We kunnen de jongen niet meer straffen, want die is al gebraden."
"Ja, maar dan heeft dat arme, onschuldige kind misschien nog slachtofferhulp nodig."
Weer hardop, tegen Rietje: "Dus je weet zeker dat je broer je niet heeft ..." - hij liet zijn stem dalen tot fluistersterkte - "... misbruikt?"
"Heel zeker, mijnheer."
De lange keek naar het vlees op tafel. "Tja, de jongen kunnen we het niet meer vragen." Tot zijn collega: "Kom mee, we kunnen wr niks bewijzen."
    Maar nauwelijks waren ze buiten, of ze bonsden alweer op de deur.
"Verdomme", vloekte de sadist. "Ik dacht dat we hier in een land woonden waar je niet bang hoeft te zijn voor de klop op de deur."
De lange richtte zich weer tot Rietje. "We hebben nog iets vergeten te vragen. Je broer heeft jou niet genomen, zei je. Maar hoe zit het met jou? Jij werd vreselijk geil, zei je. Heb jij toen soms je vuige lusten botgevierd?
"Mijn wt? ... Nee mijnheer."
Dus je hebt het plassertje van je broer niet aangeraakt?"
"Van dat arme, onschuldige ventje", gromde de korte.
"Nee mijnheer, echt niet."
De Hanselmannen keken haar wantrouwend aan, maar aangezien ze nog steeds niets konden bewijzen, vertrokken ze maar weer.
    "Zo, ik hoop dat ze nu eindelijk wegblijven", gromde de sadist. "Ik wil nu eindelijk wel eens genieten van mijn eten. Ik hoop dat het nog niet koud is geworden. Nee, dat valt wel mee."
Hij nam een stuk dijbeen en begon daar smakelijk van te eten. "Hmm, wat lekker", zei hij dan ook, terwijl het vet langs zijn kin liep.
    Maar weer werd er op de deur gebonsd en weer kwamen de twee Hanselmannen binnen. "We hebben aan het raam staan luisteren en we hoorden wat je zei. Je zat je te verlustigen, kerel."
"Daar kan ik niks aan doen", zei de sadist. "Daarvoor moet je bij mijn schepper zijn, de schrijver van dit verhaal. Die laat me dit doen. Die is verantwoordelijk."
"Dat is mjn tekst", zei de lange kwaad. "Jij zat je te verlustigen en dan kun je geen onderscheid maken tussen de schrijver en zijn verhaal."
"Kan wel wezen, maar ik zat me te verlustigen over het eten, niet over seks."
"Precies. Jij bent een kannibaal, dus is de schrijver ook een kannibaal."
"Amen", zei de sadist plechtig. "Maar wat dan nog? Wat gaat jullie dat aan? Jullie bemoeien je toch alleen maar met seks, niet met eten?"
"Verdomme, hij heeft gelijk", mompelde de korte. "Wij hebben onze prioriteiten. Als hij de piemel van die jongen had gestreeld, was hij een vuile pedo geweest. Nu is hij alleen maar een kannibaal. Jammer, maar helaas."
"Dus we kunnen hem wr niks maken", siste de lange. Daarop werden de Hanselmannen zo boos, dat ze van pure kwaadheid uit elkaar klapten.
    "Eindelijk, die zien we nooit weer", zei de sadist, terwijl hij snel de rommel naar buiten veegde. "Dan kunnen we nu eindelijk lekker gaan eten."
Ze schoven weer aan tafel en begonnen heerlijk te kluiven. Het vlees was bijzonder mals - geen wonder gezien de leeftijd van Frans - en ook Rietje at haar buikje rond.
Na de maaltijd nam de sadist Rietje in zijn armen. "Ik laat jou nooit meer gaan", zei hij. "Ik houd je hier gevangen om je telkens weer te kunnen martelen."
"Als dat zou kunnen", zei Rietje blozend.
"Om te beginnen moet je maar eens gauw je benen wijd doen, zodat ik - hoe noemde hij dat ook weer? - mijn vuige lusten op je kan botvieren."
En zo leefden ze nog lang en gelukkig.

(2004)


homepage        de schrijvers         de boeken        Erobird winkel        tekstfragmenten        recensies